Dagje Filmfestival Rotterdam (3 februari 2024)

Zaterdag 3 februari

We gingen vandaag een dagje met de trein naar het Filmfestival Rotterdam. We hebben sinds kort een Weekend Vrij-abonnement van de NS en daardoor zijn onze weekendreizen op dit moment gratis. Een Weekend Vrij-abonnement kost 34,95 euro (meer info vind je op de website van NS) en hiermee reis je dan gratis. Normaal gesproken heb ik een Dal Voordeel-abonnement (5,60 euro per maand) waarmee ik 40% korting krijg. Onze treinreis van vandaag zou anders, met 40% korting, 2x 14,72 euro (totaal 29,44 euro) per persoon kosten.

We kochten eerder deze week kaartjes voor twee films uit het Best of IFFR-programma. We wisten toen nog niet naar welke films we zouden gaan. Dat kregen we een een paar dagen van tevoren te horen via de mail.

De eerste film van onze dag begon om 12.45 uur in Oude Luxor: Blue Giant (Japan 2023, regisseur Tachika Yuzuru). We zouden deze film waarschijnlijk niet zelf hebben uitgekozen, omdat het over jazz gaat en wij daar niet zo van houden. Maar het was een mooie en ontroerende film.

Toen Dai Miyamoto op een dag een saxofoon oppakte, nam hij zich voor later herinnerd te worden als een grootheid. Hij verruilt zijn saaie geboortestadje voor de bruisende nachtclubs van Tokio, maar het pad naar een leven als professionele muzikant gaat niet over rozen. Na veel worstelingen weet hij pianist Yukinori te overtuigen en krijgt hij zijn vriend Shunji zover te leren drummen. Samen vormen ze het jazztrio JASS en jagen ze vol frisse, rauwe energie roem na, levend in het hier en nu, net als blauwe reuzen, de helderste en heetste sterren.

De tweede film begon om 15.30 uur in Oude Luxor: Voy! Voy! Voy! (Egypte 2023, regisseur Omar Hilal). Een grappige film met een maatschappijkritische ondertoon. Ook weer een fijne Filmfestival-film.

Wat zou jij ervoor over hebben om te ontsnappen aan een ondraaglijk, uitzichtloos leven? Ben je bereid je ethische bezwaren opzij te zetten? Hassan en zijn Egyptische vrienden in Voy! Voy! Voy! lijkt alles beter dan de huidige sleur. Europa lonkt als een paradijs, waar sport voor de lucky few tot succes leidt. Hassans keuze ligt niet voor de hand: voetbal voor mensen met een visuele beperking (voy is Spaans voor ‘ik ben hier’ en wordt door blinde spelers gebruikt om hun positie aan te geven). Maar hij beseft niet dat hij niet de enige is die zich waagt aan een misleidend potje blind spelen…

Na een fijne filmdag met twee mooie films gaan we weer met de trein terug naar Didam.

Vergelijkbare berichten